Salon DDessin, 2019

 

présenté par la galerie  le Salon H

du 29 au 31 mars 2019

 

entrée du salon, ATELIER RICHELIEU, 60 rue Richelieu, 75002, Paris

invitation

Un solo show de Baudouin COLIGNON

présenté par la galerie le salon H pour le salon DDessin 2019,

dossier de presse

  (FR)

  (EN)

  (ΕΛ)

Pour moi, le dessin c'est d'abord le regard, aussi je glisse assez souvent du dessin à la photo et inversement. De ma pratique dans la nature à celle de l'atelier, cet aller-retour est très présent. Je dessine sur du papier, sur des tablettes, mais surtout à la craie blanche sur des rochers irréguliers et abrasifs, ce qui est très malcommode. Mais j'aime cette difficulté du support, cette mise à l'épreuve du geste. Dessiner pour moi c'est tester les idées, par le corps et la matière.

Drawing, for me, is first a way of seeing, so often I switch from drawing to photo, and back again. Thistoing and froing is integral to my way of working outdoors and in my studio. I draw on paper, on a tablet computer, but above all I use white chalk to draw on irregular and abrasive rocks, which is most awkward. But I like the awkwardness of this medium, this testing of art strokes. Drawing to me is the testing of ideas, through hand movement and matter.

 

Για μένα σχέδιο είναι πάνω απ 'όλα το βλέμμα, γι' αυτό συχνά περνάω από το σχέδιο στη φωτογραφία και αντίστροφα. Από την πρακτική μου στη φύση σε εκείνη του εργαστηρίου, αυτό το συνεχές πήγαινα-έλα είναι πανταχού παρόν. Σχεδιάζω σε χαρτί, σε tablet, αλλά κυρίως με λευκή κιμωλία σε ακανόνιστους και λειασμένους βράχους, κάτι που είναι πολύ άβολο. Αλλά μου αρέσει αυτή η δυσκολία της επιφάνειας, αυτή η δοκιμασία της χειρονομίας. Το να ζωγραφίζω σημαίνει για μένα να δοκιμάζω τις ιδέες μέσω του σώματος και της ύλης.

l'accrochage

accès vidéos

  (FR)

  (EN)

  (ΕΛ)

Le dispositif conçu pour DDessin 2019 regroupe un ensemble de dessins issus du travail dans le paysage. Il déploie un "nuage minéral" brouillant du centre à sa périphérie, les frontières entre image numérique et dessin, entre couleurs et noir et blanc. Sur la gauche cinq dessins défient les lois de l'apesanteur.

 

Et sur un écran,  six vidéos dyptiques, - dessins à la craie blanche  dans le paysage - sont présentées.

The installation created for DDessin 2019comprises a set of pictures from my landscape work. It displays a "mineral cloud" that from the centre to the periphery blurs the boundaries between digital image and drawing, between colours and black and white. On the left, five works defy the laws of gravity.

 

 

Ο μηχανισμός που σχεδιάστηκε για το DDessin 2019 συγκεντρώνει ένα σύνολο σχεδίων που προέρχονται από την εργασία μου στο τοπίο. Αναπτύσσει ένα "πέτρινο σύννεφο" που αναμειγνύει, από το κέντρο ως την περιφέρεια του, τα όρια μεταξύ της ψηφιακής εικόνας και του σχεδίου, μεταξύ των χρωμάτων και του ασπρόμαυρου. Στα αριστερά, πέντε σχέδια αψηφούν τους νόμους της έλλειψης βαρύτητας.

exposition "αpesanteur"

 

à la galerie salon H

du 7 décembre 2017 au 10 mars 2018

 

invitation recto/verso

       Travaillant entre Paris et la Grèce, Baudouin Colignon,

a abandonné pour cette exposition les figures géométriques qui l’accompagnent depuis quelques années et s’est attaché à aborder l’anthropomorphisme cher aux Grecs entre le silence de son atelier et le tumulte du vent des Cyclades. C’est entre ces deux espaces, et les pratiques qui en découlent, que sa recherche pour cette exposition s’est construite.

 

vernissage le 7 décembre 2017

le mur de dessins - encre de chine

Vidéo-diptyque conçue comme une boucle pour un  écran vertical  à base de deux images animées différentes.

La partie haute est constituée d'une animation réalisée à partir de 240 dessins tracés à la craie sur un tableau noir en relief de 4 m².

En dessous il s'agit de la capture vidéo d'une déambulation en plongée zénithale extrêmement ralentie et modifiée graphiquement.

 

Suivant les évolutions du personnage, le son alterne entre une saisie naturelle d'un bruit de vagues et plusieurs niveaux d'un bruit de vent reconstitué.

Les 3 boucles sont de longueur différentes.

 

Réalisation 2016/2017

3 février 2018

Rencontre avec la philosophe et psychanalyste Claire Brunet pour évoquer avec l'artiste la figure d'Ulysse en résonance avec le roman  récemment paru de Daniel Mendelsohn :

"Une Odyssée : Un père, un fils, une épopée".

catalogue / recto-verso /  44 pages

exposition CENSORED

 

"...όπος ΄μπορώ, όσο μπορώ,,,"

 

19 mai au 30 septembre 2016

 

 galerie UNDERFLOW,

Kallirrois 39, Athènes, 117 43, Grèce

Babis Plaïtakis, écrivain, réalisateur

auteur du roman "Le Greco et le Grand Inquisiteur", dont est extrait le texte intégré dans l’œuvre.

 

Ci dessous, le texte qui a été exposé à côté de l’œuvre

œuvre photonumérique exposée, 60 x 60, impression sur aluminium

(  FR  )

(  EN  )

(  ΕΛ  )

L'ESPOLIO  est une commande de 1577. Après présentation de la toile à la censure de l'Inquisition espagnole, Domeniko Theotokopoulos a été contraint de retirer 50% de son œuvre. On lui a reproché des "impropriétés qui offusquent le récit et nuisent à l'autorité de Notre-Seigneur". Des incohérences historiques et, plus étonnant, d'autres d'ordre géométrique ! Par exemple, au dessus de la tête du Christ, il ne pouvait dessiner aucune autre figure, puisque le Christ est au dessus de tous les hommes. Attaqué donc pour ne pas avoir respecté le "texte religieux et le canon", le maître s'est défendu avec comme argumentation : l'évidence de l'Art !

 

Le Greco a donc repris une autre toile, se plagiant lui-même, mais en respectant les consignes, retirant des personnages et des figures, modifiant les habits et massacrant l'organisation du tableau. Nouvelle présentation. La version "corrigée" sembla tellement dénaturée et vide d'expression que la Sainte Inquisition, elle-même, préféra l'original et donc se contredire ! Belle démonstration qui conduit à cette question qui traverse les époques : l'art et sa liberté par nature première est-il censurable ?

 

Dans ce troisième et dernier volet du travail sur le Gréco, c'est le texte même du roman de Babis Plaïtakis qui est entré directement dans l'œuvre plastique. Les techniques de réalisation sont mixtes entre pinceaux, photo et numérique. Les typographies du livre sont devenues des signes peints à la main dans une esthétique de polar et l'image de "l'Espolio" a subi un traitement proche de son histoire, c'est-à-dire d'abord dénaturé, dégradé,  puis redessiné au crayon numérique dans un espace qui bouscule le cadre. Une volonté  "all over" qui veut exprimer la force de l'expression et le dérisoire des limites.

En bas, comme une signature, en grec, juste cette question :  "peut-on censurer l'art ? "

El Expolio, or The Disrobing of Christ, was commissioned in 1577. After presentation to the Spanish Inquisition, its creator, Doménikos Theotokópoulos, aka El Greco, had to remove half the work because of "improprieties that offend the narrative and harm the authority of Our Lord." There were historical inconsistencies and, more astonishingly, geometric ones too! The artist, for example, should not have painted other figures above Christ's head, because Christ is above all men. Taxed for not having respected the "religious text and the canon," El Greco defended himself with the argument: the evidence of Art!

 

So, El Greco self-plagiarized, while respecting the directives, removed characters and figures, altered clothing and butchered the organization of the painting. The new, 'corrected' painting seemed so distorted and expressionless that the Holy Inquisition itself preferred the original and therefore to contradict itself! A fine demonstration that leads to this timeless question: Can art, whose lifeblood is freedom, be censored?

 

In the third and last part of the work on El Greco, the text of Babis Plaitakis's novel directly enters the artwork. The techniques are a blend of brush, photo, and digital. The book's typographies have become signs hand-painted in the aesthetic of a detective novel and the image of El Expolio has undergone a treatment in line with its history, namely, it has been denatured and degraded, and then redrawn with a digital pen in a space that disrupts the frame. A fierce determination to convey the force of expression and expose the laughing stock of limits. And below, like a signature, just this question in Greek: "Can art be censored?"

Ο πίνακας Espolio είναι μια παραγγελία του 1577. Μετά την παρουσίαση του έργου στη λογοκρισία της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος αναγκάστηκε να αποσύρει το ήμισυ του έργου του. Έχει κατηγορηθεί για «παρατυπίες που προσβάλλουν την αφήγηση και βλάπτουν την εξουσία του Κυρίου μας». Για ιστορικές ασυνέπειες και, το πιο εκπληκτικό, για άλλες γεωμετρικής τάξης! Για παράδειγμα, πάνω από το κεφάλι του Χριστού, δεν μπορούσε να ζωγραφίσει καμία άλλη φιγούρα, αφού ο Χριστός είναι πάνω από όλους τους ανθρώπους. Επιτιθέμενος λοιπόν λόγω του ότι δεν τήρησε το "θρησκευτικό κείμενο και τον κανόνα", ο δάσκαλος υπερασπίστηκε τον εαυτό του με την εξής επιχειρηματολογία: το προφανές της Τέχνης!

 

Ο El Greco πήρε λοιπόν έναν άλλο καμβά αντιγράφοντας τον εαυτό του αλλά και σεβόμενος τις οδηγίες, αφαιρώντας χαρακτήρες και φιγούρες, αλλάζοντας τα ρούχα και ανατρέποντας την οργάνωση του έργου. Νέα παρουσίαση. Η "διορθωμένη" εκδοχή φαινόταν τόσο παραμορφωμένη και εκφραστικά κενή που η ίδια η Ιερά Εξέγερση προτίμησε το πρωτότυπο και επομένως ήρθε αντίθετη τον εαυτό της! Πρόκειται για μιαν ωραία επίδειξη που μας οδηγεί σε αυτό το διαχρονικό ερώτημα: η τέχνη, με την εκ φύσεως πρωταρχική ελευθερία της, μπορεί άραγε να λογοκριθεί;

 

Σε αυτό το τρίτο και τελευταίο μέρος της δουλειάς μου για τον Γκρέκο, είναι το ίδιο το κείμενο του μυθιστορήματος του Μπάμπη Πλαϊτάκη που εισχώρησε στο καλλιτεχνικό έργο. Οι τεχνικές υλοποίησης είναι μικτές,  με πινέλα, φωτογραφίες και ψηφιακά μέσα. Οι τυπογραφικά δοκίμια του βιβλίου εξελίχθηκαν σε σημεία ζωγραφισμένα στο χέρι σε μια αισθητική αστυνομικού μυθιστορήματος. Και η εικόνα του «Espolio» υπέστη παρόμοια μεταχείριση με αυτή της ανωτέρω ιστορίας της: δηλαδή πρώτα εκφυλίζεται, υποβαθμίζεται, στη συνέχεια επανασχεδιάζεται με ένα ψηφιακό μολύβι σ’ ένα χώρο που ανατρέπει το δεδομένο πλαίσιο. Μιαν συνολική βούληση, δηλαδή, που στοχεύει να εκφράσει τη δύναμη της έκφρασης και το ασήμαντο των ορίων.

Από κάτω, ως υπογραφή, στην ελληνική γλώσσα, ακριβώς αυτή η ερώτηση: "Μπορούμε να λογοκρίνουμε την τέχνη;

exposition "Tolède à l'orage "

 

RENCONTRE ENTRE UN ECRIVAIN GREC

ET UN PEINTRE FRANÇAIS

FACE A L’ŒUVRE DU GRÉCO

 

mars 2016

 

expo galerie DESMOS

75014, Paris

  (FR)

 

 (ΕΛ)

 

Cette exposition s'est construite sur un dialogue qui a débuté à Athènes, il y a deux ans, à l’occasion du quadricentenaire de la mort du Greco. Un échange entre un écrivain et un peintre.

 

Mais aussi entre un livre, un roman historique "Le Greco et Le grand Inquisiteur" écrit par Babis Plaïtakis et une toile du maître maniériste, "Tolède à l’orage", considérée aujourd'hui comme le premier paysage autonome dans l’histoire de l’art du monde occidental. La peinture réalisée en 1599 reste d'une étonnante modernité et le roman nous plonge dans une vie brillante et complexe qui a eu à faire face à l'Inquisition espagnole, entre lumière et ombre.

 

« "Restituer sa terre" au Greco est plus une idée qu'une démarche formelle et moi, j'en ai fait des photos au vrai sens premier...  les rochers grecs », déclare Baudouin Colignon pour qui le tableau a servi de support à la mise en concept d'une action picturale, qui d'une déconstruction par le dessin a proposé une reconstruction photographique. Et c'est un passage essentiel du roman qui lui a véritablement servi de moteur aux décisions artistiques. Un passage où tout bascule dans la vie du Greco, mais aussi à Tolède. Tout y est double et empreint d'une tension extrême. Et c'est ce qui a permis la conception d'un diptyque qui explore les deux visions, l'une, extérieure en référence au tableau et l'autre, intérieure en référence au livre.

 

Η έκθεση «Το Τολέδο στην καταιγίδα» δομήθηκε πάνω σ’ ένα διάλογο που ξεκίνησε στην Αθήνα πριν από δύο χρόνια, κατά τη συμπλήρωση τετρακοσίων χρόνων από το θάνατο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου. Ο συγγραφέας Μπάμπης Πλαϊτάκης με το ιστορικό του μυθιστόρημα «Ο Γκρέκο και ο Μέγας Ιεροεξεταστής» συναντάται με το έργο του μεγάλου καλλιτέχνη του μανιερισμού, «Το Τολέδο στην καταιγίδα», που θεωρείται σήμερα ως το πρώτο αυτόνομο τοπίο στην ιστορία της δυτικής τέχνης.

 

Με έτος δημιουργίας  το 1599,  το έργο παραμένει εκπληκτικά μοντέρνο και το μυθιστόρημα μας ταξιδεύει σε μια λαμπερή και σύνθετη ζωή, αντιμέτωπη με την ισπανική ιερά εξέταση, μεταξύ φωτός και σκιάς.

«Να αποδώσω τη γη του Γκρέκο είναι περισσότερο μια ιδέα από μια τυπική διαδικασία, οι φωτογραφίες που τράβηξα, είναι πραγματικά …από τα ελληνικά βράχια», λέει ο Baudouin Colignon για τον οποίο το συγκεκριμένο έργο αποτέλεσε τη βάση για την αντίληψη μιας εικαστικής δράσης,  όπου μέσω μιας αποδόμησης με βάση το σχέδιο, προτείνει μια φωτογραφική ανοικοδόμηση. Ένα σημαντικό απόσπασμα του μυθιστορήματος αποτέλεσε την κινητήριο δύναμη για καλλιτεχνικές επιλογές του ζωγράφου. Ένα απόσπασμα κατά το οποίο όλα αλλάζουν στη ζωή του Γκρέκο, αλλά και στην πόλη του Τολέδο. Όλα είναι διπλά και γεμάτα από μια ακραία ένταση. Αυτό οδήγησε και στη δημιουργία ενός δίπτυχου που εξετάζει τις δύο όψεις, η μία εξωτερική με αναφορά στον πίνακα, η άλλη εσωτερική με αναφορά στο βιβλίο.

diptyque GRECO 160 x 80

ATHENS SCIENCE FESTIVAL

 

GAZI, mars 2015

 

expo de la galerie OWL ART SPACE

du groupe METROLOGOS

 

Curators :

Αlexandra Nasioula,  Sophia Kiriakou

  (FR)

  (EN)

 (ΕΛ)

"MétroLogos"

En intégrant les mathématiques et la raison à l’art, le projet "MétroLogos" fait référence au relief archéologique-métrologique de Salamine.

(sculpture en relief d’unités métriques dans l’Antiquité - illustration de membres humains- nombre d’or).

" MetroLogos"

In integrating mathematics and reason in art, the "MetroLogos" project refers to the archeological-metrological relief of Salamine. (the relief scuplture of metric units in ancient times – an illustration of human limbs – the golden section).

 

"ΜετροΛόγος "

Ενσωματώνοντας τα μαθηματικά και τον λόγο με την τέχνη.Το πρότζεκτ "ΜετροΛόγος" έχει αναφορά στο αρχαιολογικό-μετρολογικό ανάγλυφο της Σαλαμίνας  (ανάγλυφη παράσταση μετρικών μονάδων στην αρχαιότητα - απεικόνιση ανθρωπίνων μελών - χρυσή αναλογία).

OWL ART SPACE  gallery

 

10 Thespidos Acropolis,

105 58, Athènes

 

Présentation

"Mesure du temps"

 

octobre 2015

Instant et durée / Moment and duration / Στιγμή και τη διάρκεια

  (FR)

  (EN)

  (ΕΛ)

"L'envolée"

 

Dans mon travail sur le paysage, la seule présence humaine est mon ombre, celle du premier observateur de l'image. Sa matérialité par nature est double.

Cette vue a été saisie dans la première minute des rayons du soleil, dans cet instant fugace où toutes les couleurs basculent. Une demi-heure avant, dans l'ombre de la fin de la nuit, j'avais dessiné à la craie cette envolée de pages, métaphore des jours qui se succèdent, puis les deux images, issues de matérialités différentes, se sont rencontrées comme pour marquer l'instant.

"Taking flight"

 

In my work on landscapes, the only human presence is my shadow, that of the first beholder of the image. He has double materiality by nature.

That view was caught within the very first minute of sunlight, in that fleeting moment when a radical change affects all colors. Half an hour before, in the semi-darkness before the crack of dawn, I had drawn with chalk this flight of pages, a metaphor for the days that follow one another,  then the two images, born from different materialities, met as though to mark out the moment.

"Το φτερούγισμα"

 

Στα έργα μου όπου δουλεύω το τοπίο, η μόνη ανθρώπινη παρουσία ειναι η σκιά μου, ο πρώτος παρατηρητής της εικόνας. Φυσικά, το υλικό της ειναι διπλό.

Αυτή η φωτογραφία συνελήφθη το πρώτο λεπτό των ακτίνων του ήλιου οπου ολα τα χρώματα αλλάζουν. Μισή ώρα πριν, το σκοτάδι του σούρουπου, σ’αυτή την συγκεκριμένη στιγμή, σχεδίασα με την κιμωλία το φτερούγισμα των σελίδων, μεταφορικά στις μέρες που διαδέχεται η μια την άλλη, κι αυτές οι δυο εικόνες απο διαφορετική υλικότητα, συναντήθηκαν για να σημαδοτήσουν τη στιγμή.

  (FR)

  (EN)

  (ΕΛ)

"L'alphabet et la falaise"

 

Comme la falaise, l'alphabet se modifie mais très lentement, hors de l'échelle d'un homme et en Grèce depuis longtemps la langue a rencontré le marbre. Ainsi de grandes pages de mémoire se sont écrites qui nous ont permis de remonter le temps et de comprendre les anciens.

Mon intention a été simplement de réinscrire à la craie ces signes sur cette falaise noire que j'ai vue comme un tableau d'école capable de porter l'idée de la durée. Un acte simple et premier mais qui ouvre la question de la mémoire.

“The alphabet and the cliff"

 

Like the cliff, the alphabet changes but it does so very slowly, beyond a man's scale of time, and in Greece langage met marble long ago. That is how great pages of memory were written, enabling us to go back in time and to understand the people of the old days.

My intent was simply to reinscribe with chalk those signs on that black cliff which I saw as a school blackboard that could bear the notion of duration. An action which, simple and basic as it may be, paves the way for the question of memory.

"Η αλφάβητος και η απόκρημνη ακτή"

 

Οπως η απόκρημνη ακτή, έτσι και η ελληνική αλφάβητο εξελίσσονται πολυ αργά πέρα απο την κλίμακα ενός ανθρώπου, εδώ και αιώνες η ελληνική γλώσσα χαράχθηκε σε μάρμαρο.Οι μεγάλες σελίδες μνήμης επέτρεψαν να κάνουμε το παρελθόν παρόν κι έτσι να κατανοήσουμε τους αρχαίους.

Η πρόθεσή μου ήταν απλώς να επαναφέρω με κιμωλία την ελληνική αλφάβητο πάνω στο μαύρο βράχο να μεταφέρω την ιδέα της διάρκειας. Μια απλή πράξη που τοποθετεί το ερώτημα της μνήμης.

exposition " UBIQUITY "

 

août 2014

 

Centre d'Art de PAROS

Parikia_Cyclades

  (FR)

 (EN)

 (ΕΛ)

Le flou ou le trouble ?

 

Mon travail est le résultat de plusieurs opérations de natures différentes, mais le résultat observable reste toujours sous forme de média photographique. J'observe donc avec précision l'écart produit entre la pratique habituelle de la photographie et ma recherche. Sans en être une preuve absolue, la photographie nous dit le réel, en tout cas un certain réel.

 

Au premier regard, je m'attache souvent à plonger le spectateur dans une vraisemblance de réalité. Au fond il s'agit d'une image toute simple. Mais le monde que je lui propose ne semble réaliste que jusqu'à ce qu'une interrogation vienne le submerger. Une invraisemblance émerge rapidement, puis très vite une question se pose... que vois-je ? La réflexion entre alors en jeu afin d'aider la perception.

 

Je considère mes travaux photographiques comme des idées. Dans un sens très simple, celui du projet, comme on dit avoir l'idée d'une photo. Chez moi tout s'ordonne et se construit pour créer chez le spectateur non un flou, mais un trouble dans un regard qui croit comprendre d'abord, mais qui découvre ensuite que la réalité est toute autre. Ailleurs, dans un hors champ de l'image.

BC

 

texte paru pour le Festival de la Photo d'Athènes, octobre 2013

Blur or disarray?

 

My work may be the result of a series of different processes, but the observable result always remains in the form of the photographic medium. Therefore, I observe acutely the gap between the everyday practise of photography and my research. The photograph, without being incontrovertible evidence, tells us about reality, or at least a representation of reality.

 

At first sight, I first set out to plunge the viewer into a believable reality. It is a very simple image really. But the world I offer him only seems realistic until the viewer is overwhelmed by one question. An unlikelihood rapidly surfaces and very rapidly raises the question... what do I see? And then, thought comes into play to assist the perception.

 

I think of my photographic works as ideas; ideas in the very simple sense of the project, As one would say “I have an idea for a photo”. With me, everything is organized and built, not so as to create a blur, but rather disarray in the eye; an eye that initially thinks it understands, but which then discovers that reality is something entirely different, something that is located elsewhere. In a field outside the image.

BC

 

text published for the Athens Photography Festival, October 2013

 

Φλου ή θολότητα;

 

Η δουλειά μου είναι το αποτέλεσμα πολλών διεργασιών διαφορετικής φύσεως, αλλά το παρατηρήσιμο αποτέλεσμα διατηρεί πάντοτε τη μορφή του φωτογραφικού μέσου.

Παρατηρώ λοιπόν με ακρίβεια την απόκλιση που δημιουργείται μεταξύ της καθημερινής πρακτικής της φωτογραφίας και της έρευνάς μου. Η φωτογραφία, χωρίς να αποτελεί αδιάσειστη απόδειξη, μας αφηγείται το πραγματικό, ή τουλάχιστον ένα κάποιο πραγματικό.

 

Με την πρώτη ματιά, συχνά το μέλημά είναι να βυθίσω τον θεατή σε μία αληθοφανή πραγματικότητα. Κατά βάθος, πρόκειται για μια εικόνα πολύ απλή. Ο κόσμος όμως που του προτείνω μοιάζει ρεαλιστικός μέχρι τη στιγμή που ο θεατής κατακλύζεται από μια απορία. Αναδύεται ταχύτατα μια αναληθοφάνεια και αμέσως τίθεται το ερώτημα ...τί βλέπω; Υπεισέρχεται τότε η σκέψη για να συνδράμει την αντίληψη.

 

Θεωρώ τα φωτογραφικά μου έργα ως ιδέες. Με μια πολύ απλή έννοια, την έννοια του έργου, όπως θα λέγαμε ότι μου ήρθε η ιδέα για μια φωτογραφία. Στο έργο μου όλα οργανώνονται και οικοδομούνται για να δημιουργήσουν στον θεατή, όχι ένα φλου αλλά μία θολότητα στη ματιά που πιστεύει στην αρχή ότι κατανοεί, αλλά ανακαλύπτει στη συνέχεια ότι η πραγματικότητα είναι εντελώς άλλη. Βρίσκεται αλλού, σε ένα εκτός πεδίου της εικόνας.

BC

 

κείμενο για το APhF: 13 _ Αθήνα, οκτώβριο 2013

exposition

" ΤΟΠΙΟ ΣΕ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ "

 

hommage  à Domenikos Theotokopoulos

pour les 400 ans de sa mort  (El Greco)    A tribute to Greco

 

25 juin / 19 juillet 2014

 

TITANIUM Yiayiannos Gallery,

Athènes

 (FR)

  (EN)

 

Cette œuvre du Gréco a été réalisée en 1597. Elle est actuellement exposée au  Métropolitan Museum de New York. Etonnante par sa modernité, elle est considérée aujourd'hui comme le premier paysage du monde occidental peint en tant que sujet. Tous les travaux présentés lors de cet hommage ont été exécutés aux mêmes dimensions que l'original du Gréco, soit 121 x 109 cm.

Greco painted this work in 1597. It is currently exhibited in New York's Metropolitan Museum. Surprisingly modern, it is today considered as the first landscape of the Western world painted as a subject. All the works presented for this tribute were made in the same dimensions as Greco's original, that is 121 x 109 cm.

 

exposition

" ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑ "  ( UBIQUITéS )

 

23 oct / 19 nov 2013

TITANIUM Yiayiannos Gallery,  Athènes

 

en parallèle avec le Salon de la PHOTO d'Athènes

texte manifeste imprimé sur la cimaise / "manifesto printed on the picture rail"

exposition

" WITH ONE DRACHMA IN ART "

 

17 jan / 07 fév 2011

TITANIUM Yiayiannos Gallery,  Athènes

  (FR)

  (EN)

  (ΕΛ)

"Pour ce travail, il m’a paru évident d’utiliser l’image d’Athéna. Tracée à la craie sur le bord d’un rivage, cette figure, issue du temps et qui semble se décoller du sol, vise la perspective lointaine d’un monde qui bascule. L’ombre d’une main bienveillante l’accompagne". BC

"In order to achieve this work, using Athena's image seemed an obvious choice. Hand-drawn with chalk on the edge of the shore, this figure from the dawn of time seems to lift off the ground, it aims to conjure up the perspective of a distant world that tips over. It is accompanied by the shadow of a benevolent hand". BC